Vrijdag 4 september begon opnieuw vroeg. Om 05:30 uur ging de wekker, want een halfuur later vertrokken we richting Trincomalee. Voor deze ochtend stond iets op het programma waar ik ontzettend naar uitkeek: walvissen spotten.
De kans dat we daadwerkelijk een walvis zouden zien was ongeveer 50/50. Sommige mensen zien tijdens zo’n tocht helemaal geen walvis en anderen hebben het geluk er één of een paar te spotten. Wij konden op dat moment dus alleen maar hopen dat we op de goede dag de zee op gingen.
Uiteindelijk kregen we veel meer te zien dan waarop we hadden durven hopen.
Met een kleine boot de zee op bij Trincomalee
We waren met een klein gezelschap: wij met z’n vieren, onze chauffeur Sadew en de kapitein. Voor vertrek hadden we bij de organisatie alvast snorkels en flippers gepast, omdat we later die dag ook zouden gaan snorkelen.
We hadden vooraf bovendien gevraagd of we tijdens de tocht konden vissen. De kapitein had daarom een aantal hengels bij zich. Ik weet alleen niet of dit standaard inbegrepen was of dat hier eventueel extra kosten voor gerekend werden.
Voor de excursie betaalden we 22.000 LKR per persoon. We vertrokken rond 06:00 uur en zouden uiteindelijk pas rond 13:00 uur weer aan land staan. Een behoorlijk lange ochtend op zee dus.
Eerst kwamen de dolfijnen
Na een tijdje varen kwamen we onze eerste dieren tegen. En niet een paar.
Dolfijnen. Heel veel dolfijnen.
Het moeten er tientallen zijn geweest, misschien zelfs rond de honderd. Ze zwommen in grote groepen door het water en we bleven ze gedurende de ochtend steeds opnieuw tegenkomen.
Sommige dolfijnen zwommen gewoon voorbij, maar andere maakten er een complete show van. We zagen dolfijnen die zich op hun staart over het water leken voort te bewegen en andere die hoog uit het water sprongen en daarbij zelfs helemaal ronddraaiden. Een soort 360 graden-sprong midden op zee.
Alleen dit was de boottocht eigenlijk al waard.
En ze bleven komen. Ook later, terwijl we op zoek waren naar de walvis, zagen we tussendoor steeds opnieuw grote groepen dolfijnen.
Op zoek naar een waterspuit
Een walvis vinden bleek een heel ander verhaal.
Er waren meerdere boten op zee die naar walvissen zochten. De kapiteins hielpen elkaar daarbij. Soms kregen ze aanwijzingen van elkaar en op andere momenten zag je ineens verschillende boten dezelfde kant op varen.
Dan wist je eigenlijk al: daar is iets gezien.
We begonnen zelf ook steeds fanatieker over het water te turen.
En toen kwam ineens een waterspuit omhoog.
Daar zat er één!
Zodra ergens een walvis werd gespot, ging onze boot er met volle vaart naartoe. Je hebt maar kort de tijd, want de walvis komt boven om adem te halen en verdwijnt daarna weer onder water.
Een gewone vinvis vlak naast onze boot
De walvis die we die ochtend zagen bleek een gewone vinvis – Fin Whale – te zijn.
Ik denk dat we hem gedurende de ochtend ongeveer acht keer boven water hebben zien komen. Soms zagen we alleen een gedeelte van zijn rug en de waterspuit. Daarna verdween hij weer en begon het wachten en zoeken opnieuw.
Maar een paar keer hadden we echt ongelooflijk veel geluk.
De vinvis kwam meerdere keren heel dicht bij onze boot boven water. Op een gegeven moment zat er naar schatting maar vijf meter tussen de walvis en onze boot.
Toen hij echt vlak naast ons zwom, konden we hem zelfs van bovenaf onder het wateroppervlak zien bewegen.
Dat moment vergeet ik niet snel.
Je weet natuurlijk dat een walvis enorm is, maar als je zo’n dier ineens naast een relatief kleine boot door het water ziet glijden, krijg je pas een beetje een idee van het formaat.
We hadden hiermee echt superveel geluk. Sommige mensen gaan op zo’n excursie en zien helemaal geen walvis. Wij zagen hem meerdere keren en een paar keer van ontzettend dichtbij.
Walvissen en dolfijnen fotograferen vanaf een bewegende boot
Ondertussen probeerde ik natuurlijk foto’s te maken.
Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan.
De boot bewoog behoorlijk, alles gebeurde razendsnel en je wist nooit precies waar de walvis de volgende keer boven zou komen. Tegen de tijd dat je je camera goed gericht had, kon hij alweer onder water verdwenen zijn.
Met de dolfijnen was het al niet veel makkelijker. Het ene moment sprong er eentje links uit het water en terwijl je daar keek, gebeurde er rechts alweer iets anders.
Maar misschien is dat ook helemaal niet erg. Natuurlijk vind ik het leuk om mooie foto’s van zo’n reis te hebben, maar de meeste herinneringen maak je uiteindelijk toch gewoon door zo’n moment samen te beleven.
Zeeziek terwijl ik daar normaal nooit last van heb
Er was alleen één ding waar ik vooraf niet echt rekening mee had gehouden: ik werd misselijk op de boot.
Ik heb eigenlijk nooit last van zeeziekte, maar blijkbaar dacht mijn maag daar deze ochtend anders over.
Gelukkig had ik voor de zekerheid reistabletten meegenomen. Helaas hielpen die bij mij niet echt. Het was dus vooral accepteren dat ik me niet helemaal lekker voelde en ondertussen gewoon blijven genieten van alles wat er om ons heen gebeurde.
Want eerlijk: als er op vijf meter afstand een walvis boven water komt, vergeet je die misselijkheid ook wel even.
Vissen terwijl de walvis zich nog steeds liet zien
Na een paar uur werd het rustiger. De walvissen blijven dan langer onder water en trekken verder, waardoor het steeds moeilijker wordt om ze te vinden.
Dat betekende voor ons dat de vishengels tevoorschijn kwamen.
We hadden vooraf gevraagd of we tijdens de excursie ook konden vissen en de kapitein had daarom hengels meegenomen. Terwijl we daarmee bezig waren, hielden we natuurlijk nog steeds de zee in de gaten.
En zelfs toen liet de vinvis zich nog een paar keer zien.
Daarna voeren we verder richting Navy Island en Turtle Island om te gaan snorkelen.
Snorkelen bij Navy Island en Turtle Island
Tijd voor het volgende onderdeel van onze boottocht.
Flippers aan, snorkel op en het water in.
En dat bleek voor mij persoonlijk ook nog eens een uitstekende remedie tegen de zeeziekte. Zodra ik in het water lag, verdween de misselijkheid.
Heerlijk.
Helaas kwam die weer terug toen ik na het snorkelen opnieuw in de boot zat, maar daar was weinig aan te doen. Het mocht de pret niet drukken.
Na het snorkelen kregen we aan boord verse mango, ananas en watermeloen. Daarna hebben we nog wat gevist voordat we uiteindelijk terug richting Trincomalee voeren.
Rond 13:00 uur waren we weer aan land. We waren dus zo’n zeven uur op pad geweest en hadden in die tijd dolfijnen, een gewone vinvis, de snorkelplekken én een groot deel van de kust vanaf zee gezien.
Mangocurry bij Snackbar Hawaii
Na zo’n ochtend op het water hadden we inmiddels behoorlijk trek gekregen. We gingen lunchen bij Snackbar Hawaii, waar ik koos voor een mangocurry.
Tijdens deze rondreis probeer ik zoveel mogelijk lokale gerechten te eten. Natuurlijk is het soms verleidelijk om iets bekends van de kaart te kiezen, maar ik vind het juist leuk om gerechten en combinaties te proberen die ik thuis niet zo snel zou bestellen.
Na de lunch gingen we terug naar ons verblijf. Eerst douchen en daarna heel even een powernap. Die wekker van 05:30 uur begon inmiddels toch wel een beetje voelbaar te worden.
Lang slapen zat er alleen niet in, want we wilden die middag ook nog Trincomalee zelf bekijken.
Een hindoeïstische ceremonie in Trincomalee
Onze eerste stop was de Aaladi Vinayagar Devasthanam (ஆலடி விநாயகர் தேவஸ்தானம் திருக்கோணமலை), een hindoeïstische tempel in Trincomalee.
Toen wij binnenkwamen was er een ceremonie bezig, wat het bezoek extra bijzonder maakte.
De tempel was ontzettend kleurrijk en bijna ieder stukje was gedecoreerd. De muren, plafonds, beelden en pilaren: overal was iets te zien. Je weet gewoon niet waar je als eerste moet kijken.
Dat vond ik juist zo mooi aan deze tempel. Het zijn niet alleen een paar beelden in een ruimte; overal zitten kleuren, figuren, patronen en symbolen verwerkt. En achter al die details zit weer een betekenis.
Door de ceremonie kregen we tegelijkertijd iets mee van hoe de tempel daadwerkelijk gebruikt wordt. Daardoor voelde het bezoek heel anders dan wanneer je alleen een leeg religieus gebouw binnenloopt.
Een boeddhistische tempel boven de Bay of Bengal
Daarna gingen we naar een boeddhistische tempel op de berg bij de Bay of Bengal.
Binnen mochten we geen foto’s maken, dus daar bleef de camera opgeborgen. Buiten was er juist genoeg om naar te kijken, want vanaf de berg hadden we een prachtig uitzicht over de zee en Trincomalee.
Hier kocht ik ook mijn eerste souvenirs van Sri Lanka: een hanger met olifantjes en een beeldje van de drie aapjes.
We besloten daarna nog even op de berg te blijven. Met een verse fruitjuice gingen we zitten om naar de zonsondergang te kijken.
De lucht was behoorlijk bewolkt, maar juist daardoor werd de zonsondergang mooi. De zon kwam vlak boven de horizon onder de donkere wolken tevoorschijn en kleurde het water oranje.
Na zo’n drukke ochtend op zee was het heerlijk om hier gewoon even te zitten en te kijken.
Pech met de bus
Sadew kon helaas niet met ons mee de berg op. Hij had namelijk problemen met de accu van de bus en bleef daarom beneden.
Wij liepen na de zonsondergang zelf de berg af en gingen vervolgens te voet verder richting de stad.
Ons volgende doel: eten.
Signature Heritage Coastal Prawn Treasure bij Neem Tree House
We liepen naar Neem Tree House, waar ik opnieuw bewust iets lokaals van de kaart wilde proberen.
Mijn keuze viel op de Signature Heritage Coastal Prawn Treasure en daarbij bestelde ik een homemade green iced tea.
Alleen de presentatie van het gerecht maakte het al leuk om te bestellen. Het werd traditioneel geserveerd in een afgesloten aardewerken pot.
Onder de basmatirijst zat een kruidige, langzaam gegaarde garnalencurry. Die moest je zelf door de rijst mengen. Daarbij zaten geroosterde cashewnoten, gele rozijnen en krokante uitjes.
Daarnaast kreeg ik frisse curd met komkommer en huisgemaakte mangochutney.
Precies het soort gerecht waar ik tijdens deze reis naar op zoek ben. Niet alleen omdat ik zoveel mogelijk lokale smaken wil proberen, maar ook omdat de manier waarop een gerecht wordt bereid en geserveerd iets over de lokale keuken vertelt. Een garnalencurry uit een aardewerken pot vind ik dan toch een stuk leuker dan voor de zoveelste keer iets te bestellen wat ik thuis ook kan eten.
Toen wij ongeveer klaar waren met eten, kwam Sadew gelukkig weer aan. Het probleem met de bus was opgelost en daarna konden we terug naar ons verblijf.
