Op 9 september namen we alweer afscheid van Ella. Na de treinrit en Nine Arch Bridge van de dag ervoor stond er vandaag iets compleet anders op de planning: via een waterval en een bijzondere rotstempel reden we richting Yala National Park. Daar zouden we de hele middag met een jeep op safari gaan.
We hadden eerder tijdens onze reis al een olifantensafari gedaan, maar Yala voelde meteen anders. Het landschap was veel droger en dit keer hoopten we natuurlijk ook op dat ene dier waar Yala zo bekend om staat: een luipaard.
Ontbijten bij Cozy Cabin in Ella
De ochtend begon gelukkig een stuk rustiger dan de dag ervoor. We ontbeten bij Cozy Cabin in Ella en hadden dit keer wél genoeg tijd om rustig te eten.
Onze chauffeur stond ondertussen boven aan de hoofdweg op ons te wachten. De weg naar onze accommodatie was niet geschikt om helemaal met de auto naar beneden te rijden, maar het hotel had daar een prima oplossing voor: er stonden twee tuktuks voor ons klaar om ons inclusief bagage naar boven te brengen.
Daar kon alles weer in de auto en begonnen we aan de rit vanuit Ella richting Yala.
Korte stop bij Ravana Falls
Onze eerste stop was bij Ravana Falls, een waterval direct langs de doorgaande weg vanuit Ella.
Je hoeft er dus geen complete hike voor te maken. Even uitstappen, wat foto’s maken en weer verder. Voor ons was het vooral een leuke korte tussenstop onderweg.
Daarna reden we verder en bezochten we een plek die veel meer indruk op me maakte.
Zeven enorme beelden bij Buduruwagala Jungle Temple
We stopten bij de Buduruwagala Jungle Temple. Vanuit het groen verschijnt hier een enorme rotswand waarin zeven beelden zijn uitgehakt.
Het fijne was dat het tijdens ons bezoek ontzettend rustig was. We waren bijna de enige mensen op het terrein en konden daardoor op ons gemak rondkijken.
De beelden zijn al van een afstand indrukwekkend, maar pas wanneer je ervoor staat zie je echt hoe groot ze zijn. Het grootste beeld torent hoog boven je uit, met aan beide kanten kleinere figuren in dezelfde rotswand.
Na de bekendere en drukkere bezienswaardigheden van de afgelopen dagen was dit weer zo’n plek die totaal anders aanvoelde. Rustig, groen en zonder grote groepen toeristen om ons heen.
Daarna reden we door richting Yala.
Lunchen bij Chef Lady Restaurant
Voor onze safari stopten we bij Chef Lady Restaurant om te lunchen. Vanaf hier zouden we ook worden opgehaald door de jeep die ons Yala National Park in zou brengen.
Na het eten konden we onze spullen pakken en overstappen. Tijd voor safari nummer twee van deze reis.
Yala National Park tijdens het droge seizoen
Eenmaal in Yala National Park werd al snel duidelijk hoe droog het op dat moment was. Grote delen van het landschap waren bruin en stoffig en overal lagen droge takken.
We kregen te horen dat vanwege de droogte al delen van het park gesloten waren en dat de overheid vanaf de volgende week ook het laatste gedeelte tijdelijk voor toeristen zou sluiten.
Voor ons betekende het vooral dat dieren spotten soms behoorlijk zoeken was.
Een olifant die normaal al niet bepaald klein is, kan blijkbaar verrassend goed verdwijnen wanneer er genoeg takken voor staan.
Olifanten, buffels, apen en krokodillen
Toch zagen we gedurende de safari behoorlijk wat dieren.
Een paar keer zagen we olifanten tussen de takken door. Op de open vlaktes kwamen we buffels tegen en ook in het water lagen ze verkoeling te zoeken. Verder zagen we apen, hertjes en in de verte krokodillen in het water.
Het landschap wisselde ondertussen steeds. Van droge stukken vol kale takken naar open vlaktes en waterplassen waar de kans om dieren te zien meteen weer een stuk groter werd.
En overal dat stof.
Aan het einde van de safari zouden we daar zelf ongeveer dezelfde kleur van hebben.
Een opvallend gebouw midden in Yala
Tussendoor maakten we een stop om wat te drinken bij een restaurant in het park. Het gebouw was eigenlijk een groot betonnen blok, maar juist daardoor vond ik het opvallend mooi.
Door de openingen viel het daglicht naar binnen en ontstond er een mooi spel tussen licht, schaduw en het ruwe beton. Misschien niet iets waar iedereen tijdens een safari uitgebreid naar staat te kijken, maar mijn interieur- en architectuuroog ging er meteen van aan.
Even zitten, iets drinken en daarna weer terug de jeep in.
Want er ontbrak nog één dier.
Op zoek naar een luipaard
Tijdens de rit hoorden we een paar keer dat er ergens een luipaard was gezien.
We reden naar verschillende waterplassen en bleven daar een tijdje wachten. Kijken tussen de struiken, naar de bomen turen en hopen dat er ergens iets zou bewegen.
Niks.
Geen luipaard.
We reden verder, stopten opnieuw en probeerden het nog een keer. We begonnen er inmiddels rekening mee te houden dat het die dag gewoon niet ging gebeuren.
Tot onze chauffeur aan het einde van de safari ineens informatie kreeg dat er opnieuw eentje gezien was.
En toen veranderde ons rustige safariritje behoorlijk snel.
In volle vaart door Yala
Onze chauffeur zette de vaart erin.
We reden over de stoffige wegen richting de plek waar het luipaard gespot zou zijn. En nog voordat we iets konden zien, wisten we eigenlijk al dat we goed zaten.
Jeeps. Heel veel jeeps.
Bij aankomst stond het zo vol dat we er amper tussen konden komen. Iedereen probeerde vanuit zijn eigen jeep een stukje zicht tussen de auto’s, bomen en takken te krijgen.
En ergens daartussen lag hij.
Het luipaard lag in de verte tegen een boom aan. We konden tussen de takken door heel even een glimp opvangen.
Geen luipaard dat rustig voor onze jeep langs wandelde en ook zeker niet de perfecte close-upfoto waarop je stiekem hoopt. Maar na een hele middag zoeken hadden we er tóch eentje gezien.
Al was het maar heel even.
Onder het stof terug naar de chauffeur
Daarna zat onze safari erop en werden we weer afgezet bij het restaurant waar we eerder hadden geluncht. Onze eigen chauffeur stond daar op ons te wachten om ons naar de volgende accommodatie te brengen.
Na uren in een open jeep konden we vooral één ding concluderen: een douche zou vanavond geen overbodige luxe zijn.
Maar eerst moesten we nog naar ons hotel.
Of eigenlijk: onze villa.
Slapen bij Villa Blu
Onze volgende overnachting was Villa Blu. We hadden deze accommodatie zelf online gevonden, maar Sadew wist voor ons uiteindelijk een betere prijs te regelen.
Omdat we pas laat zouden arriveren, nam de hotelmanager onderweg al contact met ons op. We kregen de menukaart doorgestuurd via WhatsApp zodat we alvast konden aangeven wat we die avond wilden eten.
Dat bleek ideaal.
Rond 20:00 uur kwamen we aan bij Villa Blu en we werden meteen ontvangen met een welkomstdrankje. De villa zag er ontzettend mooi uit en om 20:30 uur stond ons eten al klaar.
Na zo’n lange dag hoefden we dus niet eerst nog op zoek naar een restaurant.
En toen stonden we buiten…
Na het eten wilden we nog even buiten kijken.
Wij liepen naar buiten en blijkbaar dacht het personeel dat wij daarna naar onze kamers waren gegaan. De deur ging dicht.
En wij stonden buiten.
Op zich nog niet zo’n ramp, ware het niet dat mijn telefoon precies op dat moment leeg was. Inclusief de telefoonnummers die eventueel handig waren geweest om iemand binnen te bereiken.
Perfecte timing, alweer.
Gelukkig bleek er aan de voorkant nog iemand aanwezig te zijn die de deur voor ons kon openen. Onze korte buitensluiting bleef daardoor vooral een grappig einde van de avond.
Daarna was het écht tijd voor die douche. Het stof van Yala kon eindelijk van ons af en vervolgens zijn we naar bed gegaan.






